Nieparametryczny Test McNemara służy do porównywania dwóch prób zależnych, w którym zmienne są dychotomiczne (mogące przyjąć jedną z dwóch wartości) lub nominalne (niepodlegające żadnemu uporządkowaniu). Jest on powszechnie wykorzystywany przy eksperymentalnej metodzie badawczej. Test można bowiem zastosować w celu znalezienia różnic między wynikami eksperymentu, gdy zostanie zaaplikowany pewien bodziec. Jest on oparty na statystyce x².

Zastosowanie testu McNemara najłatwiej przedstawić na przykładzie. Załóżmy, że badacz chce sprawdzić skuteczność nowego leku. Zależy mu na tym, by sprawdzić, czy medykament ma pozytywny wpływ na objawy choroby. Przeprowadza więc badanie wśród grupy liczącej 240 osób. Są one dzielone w sposób dychotomiczny – czyli na te, które wykazują objawy choroby i na te, które nie wykazują objawów choroby. 150 osób wykazywało objawy, 90 – nie. Następnie wprowadzany jest bodziec w postaci podania leków. Wówczas liczba osób wykazujących objawy spadła do 50, zaś liczba osób niewykazujących wzrosła o 100.

Przed kuracją

Po kuracji

Następnie możliwe jest wykonanie testu McNemara, który ma na celu sprawdzenie, czy wprowadzenie bodźca w postaci leku przyczyniło się do zwiększenia się grupy osób, które nie wykazują objawów. Należy więc przyjrzeć się liczbie osób, które nie wyglądały na chore zarówno przed, jak i po kuracji. Różnica tych liczb podniesiona do potęgi ² następnie podzielona przez sumę tych liczb pozwoli na określenie istotności statystycznej. Na jej podstawie natomiast można odrzucić lub potwierdzić, czy lek faktycznie niweluje objawy choroby.