Thomas Bayes (1701–1761) – był angielskim matematykiem i duchownym prezbiteriańskim, którego nazwisko wiąże się przede wszystkim z twierdzeniem Bayesa, stanowiącym jedną z podstaw współczesnej statystyki bayesowskiej. Urodził się około 1701–1702 roku w Londynie, a zmarł 17 kwietnia 1761 roku w Tunbridge Wells. Jego najważniejsza praca, An Essay towards solving a Problem in the Doctrine of Chances, została opublikowana pośmiertnie w 1763 roku przez Richarda Price’a.
Twierdzenie Bayesa pozwala aktualizować prawdopodobieństwo określonej hipotezy na podstawie nowych danych, łącząc wcześniejsze przekonania z aktualnie obserwowanymi informacjami. Bayes zajmował się teorią prawdopodobieństwa, a jego dorobek stał się fundamentem podejścia, w którym wnioskowanie statystyczne opiera się na aktualizowaniu wiedzy wraz z napływem nowych danych. Metody bayesowskie znajdują zastosowanie m.in. w medycynie, ocenie ryzyka, prognozowaniu, psychologii, ekonomii, uczeniu maszynowym oraz sztucznej inteligencji.W psychologii podejście bayesowskie wykorzystuje się m.in. do modelowania procesów poznawczych, podejmowania decyzji oraz sposobu, w jaki ludzie aktualizują przekonania pod wpływem nowych informacji. W podejściu bayesowskim wcześniejsza wiedza i nowe dane są łączone w celu uzyskania zaktualizowanego prawdopodobieństwa analizowanego zdarzenia lub hipotezy .
Dziedzictwo Bayesa, stosunkowo mało znane za jego życia, z czasem stało się jednym z filarów współczesnego wnioskowania probabilistycznego. Statystyka bayesowska jest obecnie jednym z dwóch głównych nurtów wnioskowania statystycznego, obok podejścia częstościowego, z którym wiąże się m.in. NHST