Właściwa adaptacja w psychometrii – to proces dostosowania testu psychometrycznego stworzonego w określonym języku lub kulturze do użycia w innym kontekście językowym lub kulturowym.  Proces ten ma na celu zachowanie trafności, rzetelności i obiektywności narzędzia badawczego.  Adaptacja kulturowa może być prowadzona na jeden z kilku sposobów:

• Transkrypcja (tłumaczenie dosłowne) to metoda adaptacji polegająca na maksymalnie wiernym tłumaczeniu oryginalnego narzędzia, zarówno pod względem treści, jak i formy. Tłumaczenie dosłowne stara się zachować pierwotną konstrukcję zdań, co jednak często prowadzi do niezgrabności gramatycznej i utrudnia zrozumienie tekstu.  Transkrypcja zachowuje największą wierność językową wobec oryginału, ale może jednocześnie pogarszać naturalność i zrozumiałość pozycji w kulturze docelowej. 
• Translacja zakłada wierne tłumaczenie oryginalnego narzędzia, ale dopuszcza modyfikacje językowe tam, gdzie dosłowne przekładanie treści szkodziłoby jakości adaptacji. Proces ten koncentruje się na przekładzie sensu, co pozwala na lepsze dostosowanie tekstu do gramatyki i specyfiki językowej kultury docelowej.  W translacji ważniejsze od dosłownego odwzorowania słów jest zachowanie znaczenia psychologicznego poszczególnych pozycji. 
• Trawestacja idzie dalej niż translacja, wprowadzając bardziej zaawansowane modyfikacje treści narzędzia. Proces ten obejmuje  intuicyjne tłumaczenie sensu oraz zmiany oparte na analizach empirycznych, które mają na celu osiągnięcie równoważności psychometrycznej.  Kluczowe jest tu, aby tłumacz posiadał wiedzę psychologiczną, umożliwiającą odpowiedni dobór terminologii oddającej sens konstruktu w danej kulturze. Konstrukty pozostają uniwersalne, ale sposób ich wyrażania, a także powiązane z nimi zachowania, mogą mieć charakter unikalny, czyli specyficzny dla danej kultury.
• Parafraza to metoda, która zakłada stworzenie nowego narzędzia inspirowanego teorią i strukturą oryginału. Choć niektóre elementy pierwowzoru są zachowane, głównym celem jest dostosowanie narzędzia do specyficznych potrzeb kultury docelowej.  Parafraza zwiększa swobodę dostosowania narzędzia do kultury docelowej, ale ogranicza możliwość bezpośrednich porównań międzykulturowych.  Jest to bardziej twórcze podejście, wymagające dogłębnej znajomości zarówno kultury oryginalnej, jak i docelowej.
• Rekonstrukcja oznacza stworzenie całkowicie nowego inwentarza, inspirowanego oryginalnym modelem teoretycznym i strategią konstrukcji narzędzia. Proces obejmuje powtórzenie wszystkich etapów budowy kwestionariusza, w tym opracowanie pierwotnej puli pytań. Ani konstrukty, ani zachowania nie są tu traktowane jako uniwersalne – narzędzie służy uchwyceniu unikalnych aspektów danej kultury.  Rekonstrukcja zapewnia największe dopasowanie kulturowe, ale jednocześnie najbardziej oddala nowe narzędzie od jego pierwowzoru.  Rekonstrukcja uniemożliwia bezpośrednie porównania międzykulturowe, ponieważ stworzony inwentarz znacząco różni się od oryginału, ale znajduje zastosowanie w badaniach specyfiki kulturowej.