Henry B. Mann (1905-2000) – był austriacko-amerykańskim matematykiem i statystykiem, urodzonym w Wiedniu. Jego prace obejmowały teorię liczb, kombinatorykę, statystykę matematyczną oraz projektowanie eksperymentów. W 1949 roku opublikował jedną z pierwszych monografii poświęconych matematycznym podstawom planowania eksperymentów.  Najbardziej znanym wkładem Manna w statystykę było współtworzenie testu Manna-Whitneya, jednej z podstawowych metod nieparametrycznych do porównywania dwóch niezależnych grup. 

W 1947 roku wspólnie z Donaldem R. Whitneyem opublikował pracę rozwijającą wcześniejsze idee Franka Wilcoxona. Opracowana statystyka U stała się podstawą testu Manna-Whitneya, nazywanego również testem Wilcoxona-Manna-Whitneya. Test ten opiera się na rangach obserwacji, a nie bezpośrednio na wartościach surowych, dzięki czemu znajduje zastosowanie wtedy, gdy założenia klasycznych testów parametrycznych są trudne do spełnienia.  Test Manna-Whitneya stanowi nieparametryczną alternatywę dla testu t Studenta dla dwóch prób niezależnych.  Mann prowadził również ważne badania nad teorią estymacji, analizą szeregów czasowych i projektowaniem eksperymentów. Jego prace miały istotny wpływ na rozwój statystyki matematycznej i metod stosowanych w naukach przyrodniczych, ekonomii i inżynierii.