Frank Wilcoxon (1892-1965) – był amerykańskim chemikiem i statystykiem, jednym z pionierów metod nieparametrycznych. Urodził się 2 września 1892 roku w hrabstwie Cork w Irlandii. Jego prace miały duże znaczenie dla rozwoju analiz, które nie wymagają założenia normalności rozkładu danych.  Najważniejszym wkładem Wilcoxona było opracowanie metod rangowych, w których analizuje się uporządkowanie wyników zamiast opierać wnioskowanie bezpośrednio na ich wartościach surowych. 

W 1945 roku opublikował pracę opisującą dwa testy rangowe. Pierwszy z nich stał się podstawą testu Wilcoxona dla prób zależnych, stosowanego do porównywania dwóch powiązanych pomiarów, np. wyników tych samych osób przed i po interwencji.  Test Wilcoxona dla prób zależnych jest nieparametryczną alternatywą dla testu t Studenta dla prób zależnych. 

Druga metoda, określana jako Wilcoxon rank-sum test, służyła do porównywania dwóch niezależnych grup. Została później rozwinięta przez Henry’ego Manna i Donalda Whitneya i jest dziś powszechnie znana jako test Manna-Whitneya.

Testy rangowe Wilcoxona znalazły szerokie zastosowanie w biologii, medycynie, psychologii i naukach społecznych, szczególnie przy małych próbach, danych porządkowych lub rozkładach wyraźnie odbiegających od normalności.  Metody Wilcoxona pokazały, że wiarygodne porównania grup można prowadzić także bez ścisłego opierania się na klasycznych założeniach testów parametrycznych. 

Wilcoxon pracował również w przemyśle chemicznym i farmaceutycznym, gdzie zajmował się praktycznym wykorzystaniem statystyki w analizie eksperymentów i kontroli jakości. Jego dorobek do dziś stanowi podstawę statystyki nieparametrycznej i jest standardowym elementem kursów analizy danych.