Mediacja całkowita – określenie odnoszące się do sytuacji, w której mediator wyjaśnia zależność między zmienną niezależną a zmienną zależną w takim stopniu, że po uwzględnieniu mediatora bezpośredni związek między tymi zmiennymi staje się bardzo mały lub nieistotny statystycznie.

Współcześnie odchodzi się jednak od sztywnego podziału na mediację częściową i całkowitą. Coraz częściej analizuje się przede wszystkim efekt pośredni, jego wielkość i przedział ufności obliczony metodą boostrapu, zamiast klasyfikować wynik wyłącznie na podstawie istotności efektu bezpośredniego.  Brak istotnego efektu bezpośredniego nie oznacza automatycznie, że mediator „wyjaśnia całość” zależności, podobnie jak istotny efekt bezpośredni nie wyklucza istnienia istotnego efektu pośredniego. 

W naukach społecznych i psychologii całkowite wyjaśnienie relacji przez jeden mediator jest relatywnie rzadkie, ponieważ badane zjawiska zwykle wynikają z wielu równoległych mechanizmów, obejmujących dodatkowe mediatory, moderatory i zmienne zakłócające. Przykładowo, jeśli trening umiejętności społecznych wiąże się ze spadkiem poziomu depresji, a efekt pośredni przez wzrost poczucia własnej wartości jest istotny, można mówić o mechanizmie mediacyjnym. Nie należy jednak automatycznie wnioskować, że trening działa wyłącznie przez samoocenę tylko dlatego, że efekt bezpośredni stał się nieistotny.