Metoda największej wiarygodności
Metoda największej wiarygodności jest techniką statystyczną stosowaną do określania parametrów modelu na podstawie danych empirycznych. Jest ona szeroko stosowana w psychologii i innych dziedzinach badań społecznych, gdzie istnieje potrzeba przewidywania lub estymacji prawdopodobieństwa wystąpienia konkretnego zdarzenia lub obserwacji.
Metoda największej wiarygodności jest stosowana m.in. podczas wykonywania eksploracyjnej analizy czynnikowej w celu obliczenia tzw. ładunków czynnikowych, które pozwalają określić które pozycje testowe (tzw. itemy) są najbardziej nasilone danym czynnikiem. Pozwala ona określić jaka jest różnica pomiędzy strukturą empiryczną (czyli tą uzyskaną w badaniu), a strukturą modelową (rozwiązaniem idealnym dla założonej liczby czynników). Określamy to za pomocą wyniku testu dobroci dopasowania (bazującego na statystyce chi-kwadrat), który jest obliczany podczas wykonywania tej analizy. Jeśli jego wynik jest istotny statystycznie (zwykle p < 0,05) , wskazuje to na brak dobroci dopasowania, a zatem rozbieżność między strukturą empiryczną a modelową. Jest to tym samym sygnał, że należałoby poszukać struktury z inną liczą czynników. Poza wynikiem testu statystycznego wynik tej analizy zwiera informacje dotyczące ładunków czynnikowych oraz procentu wyjaśnianej wariancji dla poszczególnych czynników.
