Słownik
Normalizacja (psychometria)
Normalizacja – w psychometrii to proces tworzenia i stosowania norm do interpretacji wyników testu psychometrycznego.
Proces normalizacji polega na odniesieniu wyniku pojedynczej osoby do rozkładu wyników uzyskanych w odpowiedniej populacji odniesienia. Proces normalizacji obejmuje przeprowadzenie badań na odpowiednio licznej i reprezentatywnej próbie danej populacji, dla której dany test jest przeznaczony. Może to być zarówno populacja ogólna, jak i specyficzna, np. osoby chore na daną chorobę. Dla niektórych testów wyznacza się normy dla różnych populacji, np. różnych grup wiekowych albo różnych grup klinicznych.Na podstawie badań normalizacyjnych tworzy się znormalizowane skale standaryzowane, np. skalę tenową lub stenową, które pozwalają „zmapować” określony rozkład wyników, np. rozkład normalny, w formie określonych wartości. Te następnie stanowią punkt odniesienia, dzięki któremu na tle populacji możemy ocenić pojedynczy wynik i tym samym określić nasilenie danej cechy u konkretnego badanego.
Dzięki normalizacji określenia takie jak „wynik niski”, „przeciętny” czy „wysoki” odnoszą się do rzeczywistego rozkładu wyników w populacji odniesienia. Normalizacja jest użyteczna, ponieważ dzięki niej wyniki testów psychologicznych zyskują obiektywny wymiar porównawczy. Bez normalizacji tworzenie ram oceny wyników testu byłoby subiektywne, a tym samym potencjalnie mniej rzetelne. Dzięki normalizacji ocena wyniku odbywa się na tle rzeczywistych wyników dotyczących konkretnej populacji.Skale znormalizowane są stosowane przede wszystkim w diagnozie psychologicznej, np. w interpretacji wyników IQ, oraz w badaniu cech i kompetencji w HR, czyli wszędzie tam, gdzie testy psychometryczne wykorzystuje się do oceny indywidualnej. W badaniach naukowych zwykle analizuje się natomiast wyniki surowe, ponieważ przeliczanie ich na normy nie jest zazwyczaj konieczne do wykonywania testów statystycznych.
