W praktyce metoda ta opiera się na analizie dwóch elementów:

• Szacunku efektu pośredniego, czyli tego, w jakim stopniu zmienna niezależna wpływa na mediator (ścieżka a), a mediator na zmienną zależną (ścieżka b). Efekt pośredni to iloczyn tych współczynników (a*b).
• Wariancji tych szacunków, co pozwala uwzględnić zmienność w danych i ocenić precyzję obliczeń

Istotny statystycznie wynik testu Sobela (zwykle gdy wartość p jest mniejsza niż 0,05) wskazuje na występowanie efektu mediacyjnego.

Test Sobela ma określone ograniczenia związane z założeniem rozkładu normalnego (dla iloczyny współczynników ścieżki a i b) oraz małą mocą w przypadku małych prób. Alternatywą dla niego jest test Goodmana, który koryguje estymację wariancji iloczynu współczynników, dzięki czemu jest bardziej odpowiedni w przypadkach, gdy założenie normalności nie jest spełnione, lub test Aroiana, który uwzględnia dokładniejsze oszacowanie wariancji efektu mediacji, co czyni go bardziej precyzyjnym w porównaniu do testu Sobela, szczególnie przy niewielkich próbach.