Donald R. Whitney (1915-2007) – był amerykańskim statystykiem i matematykiem, współtwórcą testu Manna-Whitneya, jednej z najczęściej stosowanych metod nieparametrycznych. Urodził się 27 sierpnia 1915 roku w East Cleveland w stanie Ohio, a zmarł 16 sierpnia 2007 roku.  Test Manna-Whitneya służy do porównywania dwóch niezależnych grup i opiera się na rangach obserwacji, a nie bezpośrednio na ich wartościach surowych. 

Whitney studiował w Oberlin College oraz na Uniwersytecie Princeton. Po służbie w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych kontynuował naukę na Ohio State University, gdzie w 1946 roku uzyskał doktorat. Następnie rozpoczął współpracę z Henrym Mannem. W 1947 roku Mann i Whitney opublikowali pracę przedstawiającą statystykę U, która stała się podstawą testu Manna-Whitneya. Metoda była ściśle związana z wcześniejszym testem rang dla dwóch niezależnych prób zaproponowanym przez Franka Wilcoxona.

Test Manna-Whitneya należy do szerszej grupy testów rangowych, w których wartości obserwacji zastępowane są ich rangami. Takie podejście zmniejsza zależność analizy od konkretnych jednostek pomiaru i założeń dotyczących rozkładu zmiennej. Metody rangowe odegrały ważną rolę w rozwoju statystyki nieparametrycznej, umożliwiając analizę danych bez konieczności przyjmowania rozkładu normalnego zmiennej w populacji.

Whitney przez wiele lat był związany z Ohio State University. Uczestniczył w rozwoju programu kształcenia statystycznego, a w 1970 roku został pierwszym przewodniczącym nowo utworzonego Department of Statistics. Zajmował się również dydaktyką, konsultingiem statystycznym oraz współpracą z badaczami wykorzystującymi metody ilościowe w różnych dziedzinach nauki. Jego nazwisko pozostaje dziś kojarzone przede wszystkim z testem Manna-Whitneya, który jest standardowym narzędziem w analizie dwóch niezależnych grup, obok takich metod jak test t Studenta, test Wilcoxona dla prób zależnych czy test Kruskala-Wallisa.