Egon Pearson (1895-1980) – był brytyjskim statystykiem, urodzonym w Londynie, synem Karla Pearsona – jednego z pionierów statystyki matematycznej. Studiował matematykę na Uniwersytecie Cambridge, a następnie kontynuował pracę naukową w Galton Laboratory w Londynie.
Choć jego dorobek był częściowo związany z tradycją naukową ojca, Egon Pearson wniósł własny, bardzo istotny wkład w rozwój statystyki. Wspólnie z Jerzym Spławą-Neymanem stworzył podstawy nowoczesnej teorii testowania hipotez statystycznych. Prace Neymana i Pearsona doprowadziły do formalnego rozróżnienia błędu I i II rodzaju oraz rozwoju pojęcia mocy testu statystycznego.
Szczególne znaczenie miało sformułowanie lematu Neymana-Pearsona, który określa sposób konstruowania najpotężniejszych testów dla prostych hipotez statystycznych. Koncepcje te do dziś stanowią podstawę klasycznego wnioskowania statystycznego i są bezpośrednio związane z pojęciami poziomu istotności, błędu pierwszego rodzaju, błędu drugiego rodzaju oraz mocy testu.
Podejście Neymana-Pearsona przesunęło nacisk z samej wartości p na kontrolę błędów decyzyjnych i zdolność testu do wykrywania rzeczywistych efektów. Pearson przez wiele lat był również związany z czasopismem Biometrika, którego redaktorem został po śmierci ojca. Jego prace stanowiły ważny etap rozwoju formalnych zasad testowania hipotez, częściowo odmiennych od podejścia rozwijanego przez Ronalda Fishera.