Skala IQ (ang. Intelligence Quotient – iloraz inteligencji) – to umowny system pomiaru zdolności poznawczych oraz poziomu inteligencji człowieka.  Skale IQ są tworzone na podstawie badań normalizacyjnych, dzięki którym wynik pojedynczej osoby można odnieść do wyników uzyskiwanych w populacji .

Skale IQ są opracowywane na podstawie badań normalizacyjnych, w których wyniki uzyskane przez przebadanie dużej i reprezentatywnej próby pozwalają na oszacowanie rozkładu inteligencji w populacji. Na podstawie tego tworzy się określone punkty odniesienia, stosowane później podczas wykonywania testu inteligencji. W tym sensie skala IQ jest pewnego rodzaju „matrycą”, która mapuje rozkład inteligencji w populacji, a sam pojedynczy wynik testu (wartość IQ) jest określeniem poziomu ilorazu inteligencji na tle populacji.

Wyniki testów IQ są zazwyczaj przedstawiane w formie liczbowej, gdzie średnia wynosi 100, a odchylenie standardowe zazwyczaj 15. Oznacza to, że wynik 100 IQ jest wynikiem średnim.

Inteligencja oceniana za pomocą skal IQ obejmuje różne aspekty funkcji poznawczych, takie jak rozumowanie logiczne, myślenie abstrakcyjne, zdolność uczenia się, pamięć i umiejętność rozwiązywania problemów. Oznacza to, że testy IQ poza mierzeniem inteligencji ogólnej mierzą też jej specyficzne składniki. Najpopularniejsze skale IQ, takie jak test Wechslera czy Stanforda-Bineta, zostały szeroko zweryfikowane pod kątem rzetelności i trafności.